|  |   |  |  
 

آموزش آرایه های ادبی در شعر فارسی

غراق( مبالغه- تبليغ- غلو)

 

عنوان آرايه: اغراق( مبالغه- تبليغ- غلو):

 توصيف آرايه:

هر گاه در ستايش يا نكوهش، زياده‌روى كنند، آن را مبالغه نامند.

مژگان تو تا تيغ جهانگير برآورد   بس كشتۀ دل‌زنده كه بر يكدگر افتاد 

 

مبالغه اگر مدّعايش به حكم عقل و عادت ممكن باشد،« تبليغ» خوانده مى‌شود

و اگر از نظر عقل ممكن بوده و از روى عادت محال باشد به آن« اغراق» گويند

و اگر به درجه‌اى رسيده باشد كه عقلا و عادتا باوركردنى نباشد،« غلوّ» ناميده

مى‌شود. مانند:

من كه ملول گشتمى از نفس فرشتگان   قال و مقال عالمى مى‌كشم از براى تو

 

و غلو در صورتى كه متضمن حسن تعليل باشد، مقبول خواهد بود.

مردم ديده ز لطف رخ او در رخ او   عكس خود ديد گمان برد كه مشكين خالى است

نرم افزار های ادبی

نرم افزار دُرج

نرم افزار دُرجنرم افزار دُرج

نرم افزار تاریخ ایران اسلامی

نرم افزار تاریخ ایران اسلامینرم افزار تاریخ ایران اسلامی

شاهنامه فردوسی

شاهنامه فردوسیشاهنامه فردوسی

نرم افزار مثنوی و معنوی مولانا

نرم افزار مثنوی و معنوی مولانانرم افزار مثنوی و معنوی مولانا