|  |   |  |  
 

آموزش آرایه های ادبی در شعر فارسی

غراق( مبالغه- تبليغ- غلو)

 

عنوان آرايه: اغراق( مبالغه- تبليغ- غلو):

 توصيف آرايه:

هر گاه در ستايش يا نكوهش، زياده‌روى كنند، آن را مبالغه نامند.

مژگان تو تا تيغ جهانگير برآورد   بس كشتۀ دل‌زنده كه بر يكدگر افتاد 

 

مبالغه اگر مدّعايش به حكم عقل و عادت ممكن باشد،« تبليغ» خوانده مى‌شود

و اگر از نظر عقل ممكن بوده و از روى عادت محال باشد به آن« اغراق» گويند

و اگر به درجه‌اى رسيده باشد كه عقلا و عادتا باوركردنى نباشد،« غلوّ» ناميده

مى‌شود. مانند:

من كه ملول گشتمى از نفس فرشتگان   قال و مقال عالمى مى‌كشم از براى تو

 

و غلو در صورتى كه متضمن حسن تعليل باشد، مقبول خواهد بود.

مردم ديده ز لطف رخ او در رخ او   عكس خود ديد گمان برد كه مشكين خالى است