|  |   |  |   |

زندگینامه و شعرشاعران امروز فارسی زبان(بر اساس حرف اول نام خانوادگی)

سید فرهاد شریفی

محمدعلی رضاپور
به نام خداوند جان، وَ جان آفرین
بعد از ظهر داغ ۲۸ مرداد سال ۱۳۵۱ در شهرری(محله شیر و خورشید) به دنیا آمد.
تحصیلات ابتدایی را در همان محله شیر و خورشید دبستان ناظمیه( شهید قلنبر) به اتمام رساند.
از همان دوران کودکی به شعر، ادبیات و موسیقی علاقه داشت، اما با این وجود دست تقدیر باعث شد تا دوران متوسطه را در هنرستان، رشته الکتروتکنیک(که هیچ ربطی به هنر نداشت) به پایان برساند و در سال ۱۳۶۸ موفق به اخذ دیپلم شود.
یک سال بعد از آن در رشته مهندسی معدن (دانشگاه آزاد) پذیرفته شد که بخاطر عدم علاقه و سازگار نبودن با روحیه اش بعد از یک سال و نیم از ادامه تحصیل انصراف داده و خود را جهت خدمت نظام معرفی کرد.
اواخر خدمت نظام، حین انجام ماموریت دچار سانحه شد که همین اتفاق باعث شد به مدت چهار سال تمام فعالیت هایش متوقف شود و بخاطر مشکلات به وجود آمده دیگر نتواند به تحصیل ادامه دهد اما همچنان به هنر، شعر و موسیقی علاقه داشت و بیشتر دوستانش را افراد هنرمند تشکیل می‌دادند که همین امر باعث شد تا بصورت جدی(اما نه به شکل آکادمیک) از سال ۱۳۷۸ به موسیقی و ترانه سرایی و گهگاهی سرودن شعر بپردازد.
اما عمده فعالیت وی در موسیقی و ترانه سرایی بود که یادگار این دوران ساخت دو تک آهنگ به نام های (بن بست و تصویر)برای خودش و همچنین همکاری با چند خواننده ی نه چندان معروف در ضمینه ترانه سرایی و آهنگسازی بود.
در سال ۱۳۹۵ به تشویق یکی از دوستانِ ناشرش شروع به نوشتن ترانه برای کودکان نمود که ماحصل آن، مجموعه ۶ جلدی ترانه های کودکانه بود که هم اکنون در مرحله چاپ و انتشار قرار دارد.
هنوز هم فعالانه مشغول ترانه سرایی و آهنگسازی است و در این میان اگر غزلی بر سراپرده خیالش نقش ببندد آن را به رشته تحریر در می آورد.
 سید فرهاد شریفی

                                                                                                 ۱۳۹۷/۱۰/۱۵
(تصویر مجازی)
با جهلِ مُرکب به شب تار توان زد
از لاف زدن، پرده به پندار توان زد

ای بی خبران ما همه بازیچه نفسیم
تا چند مگر دست، به انکار توان زد

دلبستگی ما شده تصویر مَجازی
این نقش، فقط بر دل دیوار توان زد

مستانه شنیدم سخن از پیر خرابات
آن حرف که با مَحرم اسرار توان زد

اوصاف خدا در دل بیمار نگنجد
تکبیر فقط با دل بیدار توان زد

گر یوسف دل را نفروشی به پَشیزی
آتش به همه رونق بازار توان زد

(فرهاد) صفت از غم مهجوریی دلدار
با تیشه بُرّان، به دل زار توان زد

خوش گفت ظفرخان، سخنی نغز که با آن
افسار بر این نفسِ سبکسار توان زد

(با پستیِ همت چه زنی دم ز انالحق
این حرف بلندیست، که بر دار توان زد)
رسم ادب
من تو را از عمق جان بردیده دعوت می کنم
من همه تنهایی ام را با تو قسمت می کنم

در خیالم روز و شب هر جا که هستم با منی
اینچنین پیوسته با دوریت عادت می کنم

در گریز از این جهان و مردمی بی محتوا
از همه دل کنده ام سوی تو هجرت می کنم

روز روشن نیست اینجا عاشقی دل سوخته
درد هجران تو را با شب حکایت می کنم

قبله باشد سجده گاه مومنین وقت نماز
من به سوی چشم تو عرض ارادت می کنم

سجده کردم هر کجا نام تو آمد بر لبم
این چنین رسم ادب را من رعایت می کنم
(انتظار)
نشسته ام به امیدی که موسم سحری
بیاورد زِ تو شاید برای من خبری

همیشه منتظرم، بلکه لحظه ای کوتاه
 قدم به دیده گذاری زِ کویِ ما گذری

عذاب میکشم از این فراق جان فَرسا
بگو چگونه کنم، عمر مانده را سپری

چنان به یاد تو در خویش غرقِ ناله شدم
که ناله گشتم و از من نمانده هیچ اثری

چگونه گریه کنم تا مرا بسوزانی
به نازِ گوشهٔ چشمی و آتشِ نظری

 اگر کسی زِ غلامان دَرگهت پرسید
جفا بُوَد که تو نامی ز عاشقت نبری

 نیامدی و دوباره غروب جمعه رسید
 دوباره دردِ فراق و دوباره در به دری
(چند شعر کوتاه)

بر روی قاب سینه ام اسم تو را حک میکنم
بی تو به اصل زندگی از ابتدا شک میکنم
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
تا دل به حق آراستم، در خود منیًت کاستم
آن لحظه احیاءُ گشتم و از گور خود برخاستم
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
نظری بر دل ما کن که تو صاحب نظری
همه جا حاضر و از باطن ما با خبری
ما گرفتار خطائیم و تو ستار العیب
چه خطاها که ببینی و زما درگذری
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
دربند نمانید که این بند گران است
این بند که بر گردنِ کوران و کران است
خود را برهانید از این جهل و خرافات
(چیزیکه عیان است چه حاجت به بیان است)
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
شب یلدا شد و فالی زدم و حافظ شیرازی گفت
《بهر اقبال سیاه تو ندارم غزلی》
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
آن شب بارانی...
که گل از نم نمِ باران بهار، نفسی تازه کشید،
تو به صد غمزه و ناز،
سوی من آمدی و
به تمنایِ پریشانیِ احوالِ دلم پرسیدی:
این صدا چیست که در کوچه بی عابر شب میپیچد؟
من گفتم:
-خوب اگر گوش کنی می شنوی!
که هوای دل من طوفانیست
باز با خلوت چشمان سیاه تو دلم درگیر است..

برچسب ها: شاعران معاصر, شاعران تهران

چاپ ایمیل