|  |   |  |  
 

زندگینامه و شعرشاعران امروز فارسی زبان(بر اساس حرف اول نام خانوادگی)

خیرالله گیلک پور

1


آرمیده با خدا – کابین خویش – رقصند بادبانها – فرازش در باد.
ناخدا بدست سُکان آب پیما – سوی مقصد میرود باز : دو جزیره سبز شرقی حامی اش – پارسی) – داریم – او – تو – ما – گلخانه ایی هفت رنگ ، همچنان پیش در پای – با خدا – نگهدارشان بَرز بادبانها در پرواز!
       امواج غرب بلند و مهیب از پی خُروشانند ، هم وحشیانه کوبنده به آب
بر تارک فرود و فراز – رعد و برق پیدا – در احساس ما که تیره ابری دارد!
امید فضیلتی است نهان آذر پگاه و کشتی ما در موج خُروش غوطه ور است!!...
ز آن طرف ، طوفان پیچیده در ناو – جای خویش داد نسیم کم کم – مد ملایم هوایی- روشن ،، باز شد پلک هایم ، سحر گاهان بود !!...

2

سر به بالا گفت خرقه پوش:

آزاده ام ؛ نام ام علی است ،لیک
مولایم علی است !...سیدم مهتاب
از نسل آفتاب ، یاوری یاور، مددی !
(پس رو در روی <<ان)
: ستارگان بسیار باهم – اشاره دارند هورشید! سپارند بر من امانتی – سپارند بر من امانتی بارَه کردگار، گذر باید این پیچ مار، ای اهریمنان!...
 
(دیده گان ام رفت دروها – که میزد روشنی سو –سو !...
ستاره ها در پرواز و پر آهنگ بردند مرا از آن سوی دریا...
بر سفینه ایی روی آب یا ابر- میان کهکشان!!
در پرده ی اسرارست کسی در غیبت که نظر کرده اوییم
و من دیر وقت خسته بُودم ُر خواب ، تا چرخش زمان – سید ، گام – گام بر سپیده صبح!)...
پگاه درو – نزدیک ، -کشتی ما بر دریاست طوفانی .
3
به نام خداوند هفت آسمان                 پدید آورید – مَهی – کهکشان
همان ایزدی – کُو – ستاینده ایم                سرافراز – درگاه حق – بنده – ایم
پناهم تویی و امیدم به اوست                خرد باره در راه سخت تُند روست
و اما که نادان در تیره – راه                ز درماندگی ماندو – بی پناه
از او پس گریز و ز بد شو – رها            اگر خواه – مانی – رها از – بلا
خوش آزاده هوشیار باش و قوی             مرو جز به یک راه آن ایزدی
جهانخوار گرگ است با علم زشت             کین بزر شوم ابلیس کشت!
به بد خوی (<<) مکن – اعتماد                برد هستیت پاک در راه – باد
و یک شب کز خواب خوش خواستی            به راه فنا – رفتی و – نیستی !
ز آن حکیم ، هوشیار تو پندی بگیر            ره نیک رو ، ساز زشتی – مگیر
با دانش و هوش هم داسی بساز                دُرو دار کاشت شو بی – نیاز
که این علم داری گزندت مباد                 نگهدارگنج تو – یزدان باد
مبادا – فضیلت به دشمن – دهی                گوهر را – به میهن سپاری مَهی 
نوشتم من این نامه را پر امید                بر آن نامداران تابنده شید!
که شاید بخوانند در – روزگار                نشیند نهال سُخن – نو – بهار
اگر باز – دادند –آن نامه ام                نشم نا امید و بدست خامه ام 
نویسم به تکرار در ایام سخت                 سرانجام آید مرا – نیک بخت
سخن خوب و نیکوست در روزگار            نشانی برآغاز – پایان از کردگار
سر داده بُودَم زمزمه ایی با خدا – و خود ف شعری نوشتم ، شاید هم شبه نظمی که هوا گذشت از گرگ و میش بسیار – دیده گانم شد سنگین ! ... و آنگاه ،، لشگر شب یورش آورد ، دیر وقت تا بَرَدم عمق تاریکی ها !....
در میان مُدَور سیاهی ، نقطه پگاه پیدا – که خورد تیرگی را !
آبی زُلال – دو ماهی در آن : یکی میگشت ، دیگری ساکن بود نورافشان، - بالای سیاهی که رفت.
    سربرآوردند درختان بلند بید، زیر پایشان چمنی و گل.
پرده ایی خاکستر مینشست روی سبزها – میداد رنج اشان!...
طوفان مَدُ بُرد چقدر غبار با خود ! وهم خیال شدم ، باز خوابِ رویامَد آن سپاه رفته ، دوباره پدیدار تاریکی مطلق ولی با دادار!!
    دورها دو نقطه پیدا : سپید و سیاه 
    ناگاه و آن روشنایی بلعید دگری را-کو گشت مِهتری خاکستری!!...
در آن دایره راه – راه – استوار میرفت [او] ، دید حیرت زده ، گرگ و << پدیدار وز زبان جُغد ، کُو بر بام نهالی خشک خواندند شش بار :که باشی- چه گویی – در این ساز چه جویی؟!...

برچسب ها: شاعران معاصر

نرم افزار های ادبی

نرم افزار دُرج

نرم افزار دُرجنرم افزار دُرج

نرم افزار تاریخ ایران اسلامی

نرم افزار تاریخ ایران اسلامینرم افزار تاریخ ایران اسلامی

شاهنامه فردوسی

شاهنامه فردوسیشاهنامه فردوسی

نرم افزار مثنوی و معنوی مولانا

نرم افزار مثنوی و معنوی مولانانرم افزار مثنوی و معنوی مولانا