|  |   |  |   |

کتاب های شاعران فارسی زبان معاصر و کهن

از عشق دوری چون کنم؟ کین عشق مستوری شکن

از عشق دوری چـون کنم؟ کین عشق مستـوری شکنبــا شـیـر شـد در حـلـق دل، بــا جـان بــرون آیـد ز تـن
تـرک کـله داری، شـبـی، کـرد این،مپـرسـیدم، کـه شـدســـر ســـویـــدای دلـــم ســـودای آن تـــرک خـــتـــن
در دل نــــهــــادم مـــــهــــر او و آن دل روان دادم بـــــدوزیـرا کــه گـر در جــان نـهـم، جــانـم نـگـنـجــد در بــدن
زان چــهـره چــون یـاد آورم،در گــور، بــعــد از ســالــهــااشــکــم بــرویـانــد عــلــف، آهــم بــســوزانــد کــفــن
مــن مــی تــوانــم جــان خــود در پـــای او کــردن ولــیچون من بـکلی او شدم،خود چون تـوان گفت او و من؟
ما را سـپـر کردن چـه سود؟ اینجـا، که دسـت عشق اوبــر سـیـنـه زخــمـی مـیـزنـد کـان را نـبــیـنـد پــیـرهـن
بـر سـرو قـدش زلـف را، دل دیـد و بــا وی گـفـت: هـی!از بـوسه دزدی تـوبـه کن، کین جـا درخـتـست و رسن
گوید که: «سن سن » ترک من، چون گویمش نامهربانور مـهربـان مـیخـوانمـش اینـرا نمـیگـوید کـه: «سـن »
گفـتـا: بـخـواهم کشـتـنت روزی، چـو گفتـم: خـون بـها؟بـنمود روی خـود که: هان! گفتـم: زهی وجـه حـسـن!
هر ساعتـی شکر بـه من ز آن پـستـه من من می دهدگر نیست ساحر؟ چون دهد از پسته ای شکر به من؟
ای بـــاغـــبـــان، گـــر بـــاغ را آرایــشـــی داری هـــوسشـمشـماد را بـر کن زبـن وین سـرو بـنشـان در چـمن
ای بــاد، اگـر در قـتـل مـن سـعـیـی کـنـد، بـا او بـگـوی:مــا رخ نــپــیــچــانــیــده ایــم، ار نــاوکــی داری، بــزن
دی عـزم دل بـرداشـتـن کـردم، غـمـش گـفـت: اوحـدینـتــوان کـه دل زوبــر کـنـی، تــن درده و جـانـی بــکـن

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج

چاپ ایمیل