|  |   |  |   |

کتاب های شاعران فارسی زبان معاصر و کهن

مرا با دوست میباید که رویارو سخن گویم

مـرا بـا دوسـت مـیـبـاید کـه رویـارو سـخـن گـویمنه بـا او دیگری مشغول و من بـا او سـخـن گویم
سـر بـیدوسـت بـر زانو چـه گویی؟ فرصتـی بـایدکه او بـنشیند و من سر بـر آن زانو سـخـن گویم
مـرا گـویـنـد: دردش را بــجــوی از دوسـتــان دارونه بـا دردش چـنان شادم که از دارو سخن گویم
چـو بـوی نافه گردد فاش بـوی مشـک شـعـر منچو من در شیوه آن چـشم بـی آهو سخن گویم
بـی رغـو میتـوان رفتـن ز دسـت او، ولی تـرسـموفـای او بــنـگـذارد کـه در یـرغـو ســخــن گـویـم
همـیشـه حـاجـت ابـرو چـو سـر در گـوش او داردبـه گوش او رسد حـالم، چـو بـا ابـرو سخن گویم
دل مـن چـون ز موی او پـریشـانسـت و آشـفـتـهبه وصف موی او باید که همچون مو سخن گویم
گرم چون اوحدی روزی سر زلفش به دست افتدچـو چـین زلف تـا بـرتـاش تـو بـر تـو سخـن گویم
بـه قـول زشـت بـد گـویان نـگـردد گـفـتـه مـن بـدجـهان نیکو همی داند که: من نیکو سخـن گویم

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج

چاپ ایمیل