|  |   |  |   |

کتاب های شاعران فارسی زبان معاصر و کهن

بسیار بد کردی ولی نیکو سرانجامت کنم

بــســیـار بــد کـردی ولـی نـیـکـو ســرانـجــامـت کـنـمگـر زین شـراب صـرف من یک جـرعـه در جـامت کـنم
شب خـیز کردی نام خـود، تـا صبـح سـازی شـام خـودهـر شـام سـازم صـبــح تـو، تـا دردی آشـامـت کـنـم
در خــلــوت ار رایــی زنــی، تــا پــای بــرجــایـی زنــیهـم مـن ز نـزدیـکـان تــو جـاسـوس بــر بــامـت کـنـم
در آب مـن چـون شـیـر شـو، تــا آتـشـت کـمـتــر شـوددر قـوس مـن چـون تـیر شـو، تـا تـیر و بـهرامـت کـنم
بــــا آنـــکـــه کــــردم یـــاوری، کـــردی فــــراوان داوریهــر کــرده را عـــذر آوری، اعـــزاز و اکــرامــت کــنــم
گـر در خــور ســازم شــوی پــنـهـان بــســازم کــار تــوور لــایـق رازم شــوی پــوشــیـده پــیـغــامــت کــنــم
گفتـم: چـه بـاشـد رای تـو؟ گفتـی: سـر و سـودای تـوسـودا بـسـی پـخـتـی ولـی بـا پـخـتـها خـامـت کـنم
بــار امــانــت مــی کــشــی وز بــار آن ایــمــن وشــیتــرســم کــه نـتــوانـی ادا روزی کــه الــزامـت کــنـم
بــرخــویـش بــنـدی نـام مـن، گـردی بــه گـرد دام مـنتـا خـلـق گـوید: خـاص شـد، من شـهره عـامت کـنم
روزی کــه گـویـی: از خــطــر، کــلـی رهـایـی یـافــتــممـن زان رهـایـی یـافــتــن چــون مـرغ در دامـت کـنـم
از خــویــشــتـــن بـــار دگــر بـــایــد بـــه زایــیــدن تـــراچون زاده باشی عشق خود چون شیر در کامت کنم
در راحــت تــن دیـده ای اقــبــال و بــخــت خــود، ولـیروزی شـوی مقـبـل کـه من بـی خـواب و آرامت کـنم
چون داغ من بر رخ زدی زین پس یقین می دان که منکـنـدی کـنـی چـوبـت زنـم، تـنـدی کـنی رامـت کـنـم
تـا کی در آب و گل شـوی؟ وقتـسـت اگر مقبـل شـویتـا چـون تـو یکـتـا دل شـوی، من اوحـدی نامـت کـنم

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج

چاپ ایمیل