|  |   |  |   |

کتاب های شاعران فارسی زبان معاصر و کهن

شماره ٩

حـکـیمـان را چـه مـی گـوینـد چـرخ پـیر و دوران هابــه سـیـر انـدر ز حــکـمـت بــر زبــان مـهـر و آبــان هـا
خزان گوید بـه سرماها همین دستان دی و بـهمنکـه گویدشـان همی بـی شـک بـه گرماها حـزیران ها
بـــه قــول چـــرخ گــردان بـــر زبـــان بـــاد نــوروزیحــریـر ســبــز در پــوشــنـد بــســتــان و بــیـابــان هـا
درخـــت بـــارور فــرزنــد زایــد بـــی شــمــار و مــردر آویــزنــد فــرزنــدان بـــســیــارش ز پـــســتــان هــا
فـراز آیـنـد از هـر ســو بــســی مـرغـان گـونـاگـونپــدیـد آرنـد هـر فـوجــی بــه لـونـی دیـگـر الـحــان هـا
بـه سـان پـر سـتـاره آسـمـان گـردد سـحـرگـاهـانز سـبــزه ی آب دار و سـرخ گـل وز لـالـه بــسـتـان هـا
بــه گـفـتــار کـه بــیـرون آورد چــنـدان خــز و دیـبــادرخــت مـفـلـس و صـحــرای بــیـچــاره ز پــنـهـان هـا؟
نـــدانـــد بــــاغ ویـــران جـــز زبـــان بـــاد نـــوروزیبـــه قـــول او کــنــد ایــدون هــمــی آبـــاد ویــران هــا
چـو از بـرج حـمل خـورشـید اشـارت کرد زی صحـرابـه فـرمـانش بـه صـحـرا بـر مـطـرا گـشـت خـلـقـان ها
نـگـون سـار ایسـتـاده مـر درخـتـان را یکـی بـینـیدهـان هـاشــان روان در خــاک بــر کـردار ثــعــبــان هـا
درخـتــان را بــهـاران کـار بــنـدانـنـد و تــابــسـتــانولـیـکـن شـان نـفـرمـایـد جـز آسـایـش زمـسـتــان هـا
بــه قـول مـاه دی آبــی کـه یـازان بــاشــد و لـاغـربــیـاسـایـد شـب و روز و بــر آمـاسـد چــو سـنـدان هـا
کـه گـویـد گـور و آهـو را کـه جـفـت آنـگـاه بـایدتـانهمی جستـن که زادن تـان نبـاشد جـز بـه نیسان ها؟
در آویـزد هـمـی هـر یـک بــدیـن گـفـتـارهـا زیـنـهـاصـلـاح خـویش را گـوئی بـه چـنگ خـویش و دنـدان ها
چـرا واقف شـدند اینها بـر این اسـرار و، ای غـافل،نگشتـه ستـی تـو واقف بـر چـنین پـوشیده فرمان ها؟
بــدیـن دهـر فـریـبــنـده چــرا غـره شـدی خــیـره؟ندانسـتـی که بـسـیار اسـت او را مکـر و دسـتـان ها؟
نجـوید جـز که شـیرین جـان فـرزندانش این جـانینـدارد سـود بـا تـیغـش نـه جـوشـن ها نـه خـفـتـان ها
همی گوید بـه فـعـل خـویش هر کـس را ز ما دایمکه «من همچون تو، ای بـیهوش، دیده ستم فراوان ها
اگـر بـا تـو نمی دانی چـه خـواهم کـرد، نندیشـیکـه امـســال آن کـنـم بــا تــو کـه کـردم پــار بــا آنـهـا؟
همی بینی که روز و شب همی گردی به ناکامتبــه پـیـش حـادثـات مـن چـو گـوئی پـیـش چـوگـان هـا
ز میدان های عمر خـویش بـگذشـتـی و می دانیکـه هـرگـز بـاز نـائی تـو سـوی این شـهـره مـیدان هـا
که آراید، چـه گوئی، هر شـبـی این سـبـز گنبـد رابــدیـن نـو رسـتــه نـرگـس هـا و زرانـدود پــیـکـان هـا؟
اگـر بـیدار و هشـیاری و گـوشـت سـوی مـن داریبـــیــامــوزم تـــو را یــک یــک زبـــان چــرخ و دوران هــا
همی گـویند کـاین کـهسـارهای مـحـکـم و عـالـینـرســتــه ســتــنـد در عــالـم مـگـر کـز نـرم بــاران هـا
زمـیـن کـو مـایـه تــنـهـاسـت دانـا را هـمـی گـویـدکه اصلی هست جـان ها را که سوی او شود جـان ها
بـه تـاریکـی دهـد مـژده همـیشـه روشـنـائی مـانکـه از دشــوارهـا هـرگـز نـبــاشــد خــالـی آســان هـا
بــه مـال و قـوت دنـیـا مـشـو غـره چـو دانـسـتــیکـــه روزی آهـــوان بــــودنـــد آن پـــرآرد انـــبــــان هـــا
وگـر دشـواریـی بـیـنـی مـشـو نـومـیـد از آسـانـیکه از سرگین همی روید چـنین خـوش بـوی ریحـان ها
چـهـارت بـنـد بـیـنـم کـرده انـدر هـفـتـمـیـن زنـدانچــرا تــرســی اگــر از بــنـد بــجــهـانـنـد و زنـدان هـا؟
در این صـندوق سـاعت عمرها را دهر بـی رحـمتهـمـی بــرمـا بــپــیـمـایـد بــدیـن گـردنـده پــنـگـان هـا
ز عـمر این جـهانی هر کـه حـق خـویش بـسـتـاندبــرون بــایــد شــدنــش از زیـر ایـن پــیـروزه ایـوان هــا
چـو زین منزلگه کم بـیشـها بـیرون شـود زان پـسنــیــابـــد راه ســـوی او زیــادت هــا و نــقـــصـــان هــا
در ایـن الـفـنـج گـه جــویـنـد زاد خــویـش بــیـدارانکه هم زادست بر خوان ها و هم مال است در کان ها
بـمـانـد تـشـنه و درویش و بـیمـار آنـکـه نـلـفـنـجـددر ایــن ایــام الــفــغــدن شــراب و مــال و درمــان هــا
کــه را نـایـد گــران امــروز رفــتــن بــر ره طــاعــتگــران آیـد مــر آن کــس را بــه روز حــشــر مـیـزان هـا
بـه نـعـمـت ها رسـنـد آنـها کـه ورزیدنـد نیکـی هابـه شـدتـها رسـنـد آنـها کـه بـشـکـسـتـنـد پـیمـان ها
خــداونـد جــهـان بــاتــش بــسـوزد بــد فـعـالـان رابـرین قـایم شـده اسـت انـدر جـهان بـسـیار بـرهان ها
ازیــرا مــا خـــداونــد درخـــتـــانــیــم و ســوی مــاسـزای سـوخـتــن گـشـتــنـد بــد گـوهـر مـغـیـلـان هـا
بـدی بـا جـهـل یارانـنـد، هـر کـو بـد کـنـش بـاشـدنــپــرهــیـزد زبــد گــرچــه مــقــر آیـد بــه فــرقــان هــا
نـبـیـنـی حـرص ایـن جـهـال بـر کـردار بـد زان پـسکـه پــیـوســتــه هـمـی درنـد بــر مـنـبــر گـریـبــان هـا
بـه زیر قول چـون مبـرم نگر فـعـل چـو نشـتـرشـانبــه ســان نـامــه هـای زشــت زیـر خــوب عــنـوان هـا
ز بـهتـان گـویدت پـرهیز کـن وانگـه بـه طـمـع خـودبــگـویـد صـد هـزاران بــر خــدای خـویـش بــهـتــان هـا
اگـر یک دم بـه خـوان خـوانی مرورا، مژده ور گـرددبــه خـوانـی در بــهـشـت عـدن پـر حـلـوا و بــریـان هـا
بـه بـاغی در که مرغان از درخـتـانش بـه پـیش تـوفـرود افـتــد چــو بــریـان شــکـم آگـنـده بــر خــوان هـا
چـنـین بـاغـی نـشـاید جـز کـه مـر خـوارزمـیانی راکـه بــردارنـد بــر پــشــت و بــه گـردن بــار کــپــان هـا
چـنین چو گفتـی ای حجـت که بـر جـهال این امتفــرو بــارد ز خــشــم تــو هـمــی انـدوه طــوفــان هـا؟
بـر این دیوان اگر نفـرین کـنی شـاید کـه ایشـان راهـمــی هـر روز پــرگــردد بــه نــفــریـن تــو دیـوان هــا

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج

چاپ ایمیل