|  |   |  |   |

شعر مقاومت

عنوان
كودكي سوخت در آتش به فغان، هيچ نگفت(ناصر فیض)
بي سايه مرا آن نور، با خويش كجا مي برد(محمد علی بهمنی)
كبوترها، كبوترها، به دلجويي از آن بالا(فاطمه راکعی)
روزي كه راه آسمان را باز كردند گلبانگ هجرت را طنين انداز كردند (سید محمد طباطبایی)
خدايا دلم تنگ ياران شده چو باغي كه دور از بهاران شده (محمد نعیمی)
صبح تا شب بي قرار شب دو چشم اشكبار(رضا خورشیدفر)
بيا اي دوست چون چمران بميريم چو او پروانه سا ، سوزان بميريم(محمد رضا «حميد»مصطفي زاده)
تابيدي از اوج افق(محسن صالحي حاجي آبادي)
موشک کاغذی بلند شد و پدرم را به اشتباه انداخت (محمّد حسین ملکیان)
جريان گرفت در ريه ات قحطي نفس(زهرا سادات ضرابي)
اي شاخه ها! دوباره كبوتر مي آورند(نعمت الله شمسي پور)
عشق، آن روزهاي كه آبي بود، در مسير هواي باراني(نعمت الله شمسي پور)
برگشته است از سفر، اقيانوس(اكرم السادات هاشمي پور)
آري انگار آسمان، تنهاي اتنهاي مانده است (صديقه سادات امير عطايي)
آه! اي درخت زخمي زيتون بلند شو(احمد رضا عبادي)
در روزگاري چنين سرد، اي مرد، آخرين مرد!(شيرين خسروي)
ريشه در خاك زد و سخت به زنجيرش كرد (شيرين خسروي)
برداشت چفيه را به آرامي، در ازدحام خاطره ها گم شد (ميثم حميدي)
خانه پیرزن ته کوچه(سید حمیدرضا برقعی)
رقص رقصي بي امان ، درهاي و هوي آتش است( فاطمه عبدالعظيي)