امير رسولي
سراب، چشم تو را خواب ديد و باران شد
گذشت ياد تو از ذهن باد و توفان شد
شب، اين سياهي در حسرت كمي سو سو
به معجز نفس تو ستاره باران شد
بهار با همه­ي لطف و نازك آرايي
كنار پنجره­ي خانه­ي تو گلدان شد
چراغ خواب اتاق تو خوشه­ي پروين
و ماه نيز برايت چراغ ايوان شد
تو مثل عطر شباويز و جاري شب بو
كه بي­مضايقه لبريز يك خيابان شد
به كوچه باغ غزل­هاي ساده لبريزي
ز توست طبعم اگر اين چنين غزلخوان شد
تو نبض زندگيم را گرفته­اي در دست
و با تو هر چه پلشتي است رو به سامان شد
•
•
مباد آن كه جواب مرا حواله كني
به... «هر چه بودميان من و تو، پايان شد»