سمانه مصدق 

2

خودتو یه بار بذار جای خودت

دستتو بزن به دریای خودت

اینجا هیچی مث چشمای تو نیست

تکیه کن فقط به چشمای خودت

چتر آدما کوچیکه خیس میشی

برو زیر چتر رویای خودت

نگا کن ببین خدا منتظره

برسی به اوج فردای خودت

اگه دوست داشتی و زحمتی نبود

منو راه بده به دنیای خودت

3

بگذار روی موج غزل ها ببینمت

مثل همیشه ساده و زیبا ببینمت

پشت غرور آبی شب های بی چراغ

با چشمهای غرق تماشا ببینمت

گم می شوی تمام مرا توی این اتاق

رد می شوم تمام تو را، تا ببینمت

محصول درد مبهم پاییز! ساده نیست

باور کنم سکوت کنم یا ببینمت

گفتی که روی قله ی حالا نشسته ای

می خواهم از دریچه ی فردا ببینمت

هر چند گفته اند که شاعر شنیدنی است

بگذار مثل آینه اما، ببینمت 

4

از واژه های خیس من تا تو ، دریا  نشست  و  بی صدا خندید  

یک آسمان  پروانه در چشمت ، آرام  پشت  واژه  ها  خندید

میخواستم  قسمت  شود دیروز ، در لحظه های آبی امروز

پرواز کردی تا دل فردا . ایکاش و اما و چرا ؟ خندید

هی پرسه میزد شانه هایت را، پیشانی داغ غزل در من

دیوانگی هم عالمی دارد ، گفتم  وَ  قلبت آشنا خندید 

رد میشد از پس کوچه های عشق، چیزی شبیه من شبیه تو

آتش  زدم  بر گونه های  شب  ،  مهتاب  رقص  شعله  را خندید

دلواپسی  بو د و  سکوت  تو ، دلواپسی  بود  و  نگاه من  

 یک بار دیگر زندگی کردم ، چشمان غمگین تو تا خندید

4

5

6

وقتی صدای آشنایی این حوالی نیست              

 بگذار شب جاری شود در خود٬ملالی نیست

این زخم های کهنه را هم تازه خواهد کرد           

بغضی که از شرم حضور گریه خالی نیست

من٬دوستت دارم٬سکوتی از صدا لبریز              

تو٬با نگاهی که در آن جای سوالی نیست

کز می کند مهتاب پشت ابرها هر شب               

وقتی برای پر کشیدن با تو بالی نیست

تو می روی آن دورها و خوب می دانم                

حتی برای گریه کردن هم مجالی نیست