سعید بیابانکی

پادگان

سیم ها خاردار و زهر الود

آسمان ابر پوش و بارانی

استوار ایستاده ام در باد

مثل این برجک نگهبانی

*

دورتا دور من فقط صحراست

بی علف بی شکار بی پرواز

آه می ترسم و دلم خالی است

مثل یک پادگان بی سرباز

*

ایستش می دهم نمی شنود

باد این پاس بخش شب بیدار

می دوم داد می زنم که بایست

می گریزد ز روزن دیوار

*

آی سرباز های خواب الود

خسته از هرم یک عرق ریزان

باد آمد چقدر می خوابید

برگ ها برگ های اویزان !

                               لویزان -زمستان ۷۳