منی که با تمام درد ها سر در گریبانم

تمام زندگی را شاخ و برگی خشک می دانم

زبانم در تلنبار غم و درد است می دانم

وچون روح شقایق با زبانی لال می خوانم

تو از آیینه ها می پرسی و من از زبان گل

تو آن تصویر می بینی و من در خاک می مانم

منم آن چوب خشک جنگلی در دستهای تو

بیا آتش بزن ! آتش بزن ! آتش ! بسوزانم  

اگر چه کوچه های شهر با من آشنا هستند

ولی چندی است آواره در آن بی نقطه میدانم

همیشه مونس من در شکوه خلوتم شعر است

و هر شب بر حضور خواجه ی شیراز مهمانم

نگاه چشمهایم ! حلقه ای شد روی در شاید

بیاید تا بتابد در غروب سرد چشمانم