حسین ناصری ذاکر

حضور ناموجهم به هر کجا برای توست

توجهی نمی کنی چرا کمی به این حضور ؟

 امور عمر من همه معطل نگاه توست

 بیا و رونقی بده به رتق وفتق این امور

بیا بزن بکش برو اگر نمی کنی نگاه

 نمی کند به ذهن من چو راه دیگری خطور

اهمیت نمی دهی چرا به شعر های من ؟

 تو عیب در چه دیده ای ؟ درون شعر یا شعور ؟

 خطوط دفتر دلم پر از متون عاشقی است

 بیا بخوان کمی از این سطور دفتر قطور

 سکوت روز مرگی مرا نموده گنگ و کر

 تویی صدای زندگی در این سکوت سوت و کور

  تویی امید من همه پرم زترس و واهمه

که آرزوی وصل تو برم به خویشتن به گور