بسم الله الرحمن الرحیم

منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو میرود ممد حیاتست و چون برمیاید مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجودست و…

منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربتست و بشکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو میرود ممد حیاتست و چون برمیاید مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجودست و بر هر نعمتی شکری واجب
از دســـــــت و زبـــــــان کـــــــه بـــــــرآیــــــد کـــــز عــــــهـــــده شــــــکـــــرش بــــــدرآیـــــد
اعملوا آل داود شکرا و قلیل من عبادی الشکور
بــنـده هـمـان بــه کــه ز تــقــصــیـر خــویـش عــــــــــذر بـــــــــــدرگــــــــــاه خــــــــــدای آورد
ور نــــــه ســـــــزاوار خـــــــداونـــــــدیــــــش کـــــس نــــتـــــوانــــد کـــــه بـــــه جـــــای آورد
باران رحمت بیحسابش همه را رسیده و خوان نعمت بیدریغش همه جا کشیده. پرده ناموس بندگان بگناه فاحش ندرد و وظیفه روزی بخطای منکر نبرد
ای کــــریـــمـــی کـــه از خــــزانـــه غــــیـــب گــــبــــر و تــــرســــا وظــــیـــفــــه خــــور داری
دوســــتــــان را کـــجــــا کـــنـــی مـــحــــروم تــــو کــــه بــــا دشــــمـــن ایـــن نـــظــــر داری
فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردین بگسترد و دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات را در مهد زمین بپرورد و درختانرا بخلعت نوروزی قبای سبزورق در برگرفته و اطفال شاخرا بقدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده و عصاره نایی بقدرت او شهد فایق شده و تخم خرمایی بتربیتش نخل باسق گشته
ابـر و بـاد و مـه و خـورشـید و فـلـک در کـارنـد تــا تــو نـانـی بــکـف آری و بــغــفــلـت نـخــوری
هـمـه از بـهـر تـو سـرگـشـتـه و فـرمـان بـردار شــرط انـصـاف نـبــاشــد کـه تــو فـرمـان نـبــری
در خبر است از سرور کائنات و مفخر موجودات و رحمت عالمیان و صفوت آدمیان و تتمه دور زمان محمد مصطفی صلی الله علیه و سلم
شــــفــــیــــع مــــطــــاع نــــبــــی کــــریـــم قـــســـیـــم جـــســـیــم نـــســـیــم و ســـیــم
چه غم دیوار امت را که دارد چون تو پشتیبان چه باک از موج بحر آن را که باشد نوح کشتیبان
بـلغ العـلی بـکـماله کـشـف الدجـی بـجـماله حــسـنـت جــمـیـع خـصـالـه صـلـوا عـلـیـه و آلـه
هرگاه که یکی از بندگان گنه کار پریشان روزگار دست انابت بامید اجابت بدرگاه حق جل و علا بردارد ایزد تعالی در وی نظر نکند بازش بخواند باز اعراض کند
دیگربارش بتضرع و زاری بخواند حق سبحانه و تعالی فرماید یا ملائکتی قد استحییت من عبدی و لیس له رب غیری فقد غفرت له دعوتش اجابت کردم و حاجتش برآوردم که از بسیاری دعا و زاری بنده همی شرم دارم
کــــرم بــــیـــن و لــــطــــف خــــداونـــدگــــار گـــنــه بـــنــده کـــردســـت و او شـــرمـــســـار
عاکفان کعبه جلالش بتقصیر عبادت معترف که ماعبدناک حق عبادتک و واصفان حلیه جمالش بتحیر منسوب که ماعرفناک حق معرفتک
گـــر کـــســــی وصـــف او ز مـــن پــــرســــد بــــیـــدل از بـــیـــنـــشـــان چـــه گـــویـــد بــــاز
عــاشـــقــان کــشـــتـــگــان مــعــشــوقــنــد بــــــرنـــــیـــــایـــــد ز کـــــشـــــتــــــگـــــان آواز
یکی از صاحبدلان سر بجیب مراقبت فرو برده بود و در بحر مکاشفت مستغرق شده آنگه که از آن حالت باز آمد. یکی از دوستان بطریق انبساط او را گفت: از آن بوستان که بودی ما را چه تحفه ای کرامت آوردی؟
گفت: بخاطر داشتم که چون بدرخت گل رسم دامنی پر کنم هدیه اصحاب را. چون برسیدم بوی گلم چنان مست کرد که دامنم از دست برفت
ای مـرغ ســحــر عــشــق ز پــروانـه بــیـامـوز کــان ســوخــتـــه را جـــان شــد و آواز نــیــامــد
ایـن مــدعــیـان در طــلــبــش بــیـخــبــرانـنـد کــانــرا کــه خــبــر شــد خــبــری بــاز نــیــامــد
ای بــرتــر از خـیـال و قـیـاس و گـمـان و وهـم وز هر چـه گـفـتـه انـد و شـنـیدیم و خـوانـده ایم
مـجـلـس تـمـام گـشـت و بآخـر رسـیـد عـمـر مــا هـمــچــنــان در اول وصــف تــو مــانــده ایـم
ذکر جمیل سعدی که در افواه عوام افتاده است وصیت سخنش که در بسیط زمین رفته و قصب الجیب حدیثش که چون شکر میخورند و رقعه منشاتش که همچو کاغذ زر میبرند، بر کمال فضل و بلاغت او حمل نتوان کرد؛
بلکه خداوند جهان و قطب دائره زمان و قایم مقام سلیمان و ناصر اهل ایمان شاهنشاه معظم اتابک اعظم سلغر سلطان، مظفر الدنیا والدین ابوبکر بن سعد بن زنگی، ظل الله تعالی فی ارضه رب ارض عنه و ارضه بعین عنایت نظر کرده است و تحسین بلیغ فرموده و ارادت صادق نموده لاجرم کافه انام از خواص و عوام بمحبت او گرائیده اند که، الناس علی دین ملوکهم
زانـگـه کـه تـرا بــر مـن مـسـکـیـن نـظـرسـت آثــــارم از آفــــتــــاب مــــشــــهــــورتــــرســــت
گـر خـود همـه عـیب هـا بـدین بـنـده درسـت هـر عـیـب کـه سـلـطـان بــپــسـنـدد هـنـرسـت
گـــلـــی خــــوشـــبــــوی در حــــمـــام روزی رســیــد از دســت مــحـــبـــوبـــی بـــدســتـــم
بــدو گــفــتــم کــه مــشــکــی یــا عــبــیـری کــــه از بـــــوی دلــــاویــــز تــــو مــــســــتـــــم
بـــگـــفـــتـــا مـــن گـــلـــی نــاچـــیــز بـــودم ولـــیــکـــن مـــدتـــی بـــا گـــل نــشـــســـتـــم
کـــمــال هــمــنــشـــیــن در مــن اثـــر کـــرد وگــرنــه مــن هــمــان خــاکــم کــه هــســتـــم
اللهم متع المسلمین بطول حیاته وضاعف ثواب جمیل حسناته و ارفع درجة اودائه و ولاته ودمر علی اعدائه و شناته بما تلی فی القرآن من آیاته اللهم آمن بلده و احفظ ولده
لــقـــد ســـعـــدالــدنــیــا بـــه دام ســـعـــده و ایـــده الــــمـــولـــی بــــالـــویـــت الـــنـــصــــر
کــذلــک تــنــشــیـاء لــنــیـتــه هـو عــرقــهــا و حـــســـن نــبـــات الــارض مــن کــرم الــبـــذر
ایزد تعالی و تقدس خطه پاک شیراز را بهیبت حاکمان عادل و همت عالمان عامل تا زمان قیامت در امان سلامت نگه داراد
اقـلـیم پـارس را غـم از آسـیـب دهـر نـیسـت تــا بـــر ســرش بـــود چــو تــوئی ســایــه خــدا
امـروز کـس نـشـان نـدهـد در بــسـیـط خـاک مـــــانــــنــــد آســـــتـــــان درت مأمــــن رضـــــا
بــر تـسـت پـاس خـاطـر بــیـچـارگـان و شـکـر بـــر مـــا و بـــر خـــدای جـــهــان آفـــریــن جـــزا
یـارب ز بــاد فــتــنــه نــگــه دار خــاک پــارس چـــنـــدانـــکـــه خـــاک را بـــود و بـــاد را بـــقـــا

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج