دوش پیری یافتم در گوشه میخانه ئی

دوش پــیـری یـافــتــم در گـوشــه مـیـخــانـه ئیدر کـشـیـده از شـراب نـیـسـتـی پـیمـانـه ئیگـفـت درمـسـتـان لـایـعـقـل بـچـشـم عـقـل بـینور خــرد داری…

دوش پــیـری یـافــتــم در گـوشــه مـیـخــانـه ئی در کـشـیـده از شـراب نـیـسـتـی پـیمـانـه ئی
گـفـت درمـسـتـان لـایـعـقـل بـچـشـم عـقـل بـین ور خــرد داری مــکــن انــکــار هـر دیـوانــه ئی
گـر چـه مـا بـنـیـاد عـمـر از بـاده ویـران کـرده ایـم کـی بـود گـنجـی چـو ما در کـنج هر ویرانه ئی
روشـنـسـت این کـانکـه از سـودای او در آتـشـیم شمع عشقش را کم افتد همچو ما پروانه ئی
دل بــدلـداری ســپــارد هـر کـه صـاحــبــدل بــود کانکه جـانی بـاشـدش نشکیبـد از جـانانه ئی
آشـنائی را بـچـشـم خـویش دیدن مشـکـلـسـت زانـکــه او دیـدار نـنـمــایـد بــهـر بــیـگــانـه ئی
هر کـه داند کـاندرین ره مـقـصـد کـلـی یکـیسـت هر زمـانی کـعـبـه ئی بـرسـازد از بـتـخـانه ئی
دل منه بـر ملـک جـم خـواجـو کـه شـادروان عـمر یـا بــافـســونـی رود بــر بــاد یـا افـســانـه ئی
حیف باشد چون تو شهبازی که عالم صید تست در چـنین دامـی شـده نـخـجـیر آب و دانـه ئی

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر


منبع : درج