|  |   |  |   |

کتاب های شاعران فارسی زبان معاصر و کهن

این مرثیه را جهت افصح البغاء سید حسین روضه خوان گفته

امـسـال نـیـسـت سـوز مـحـرم بــسـان پــارامسـال دیده ها نه چـو پـارند اشـگـبـار
امـسـال نـیسـت زمـزمـه ای در جـهان ولـیکــو آن نـوای زاری و آن نـالــه هـای زار
امسـال اشـگها همه در دیده هاسـت جـمعاما روان نمی کـندش یک سـخـن گـذار
سید حسین روضه کجـا شد که سقف چرخسـازد سـیـه ز آه مـحــبــان نـوحــه دار
سـید حـسـین روضـه کـجـا شـد که پـر کـندگـوش فـلـک ز نـالـه دلـهـای بــی قـرار
سـید حـسـین روضه کجـا شد که سـر دهدسیلابـهای اشک بـه این نیلگون حـصار
افـسـوس از آن کـلـام مؤثـر کـه مـی فـکـنـدهم لرزه در زمین و هم آشوب در جـدار
صد حیف از آن عبـارت دلکش که می کشیداز قــعــر جــان مـاتــمـیـان آه پــرشــرار
ای مسـجـد از اسف تـو بـر اصحـاب در بـبـندوی منبـر از فـراق تـو آتـش ز خـود بـرآر
ای حـاضران کسی که درین سال غایبـستهسـت از شـما بـیاری و ذکری امیدوار
ای دوسـتـان کـنـیـد بـه یک قـطـره مـردمـیبـا چـشم تـر کنید چـو بـر خـاک او گذار
مـحــراب را کــه روی در او بــود ســال و مـهپـشتش خمیده ماند ز حرمان هلال وار
مـنـبــر کـه پــایـه پـایـه اش از پـایـبــوس ویسـرگرم بـود پـای بـه گل ماند سـوگوار
او رفــت و داغ مـاتــمـیـان نـیـم ســوز مـانـدویـن داغ مـانـد بــر جــگـر اهـل روزگــار
امــســال کــز بــلــاغــت او یـاد مــیـکــنـنــدبــر یـاد پــار خـاک نـشـیـنـان دل فـکـار
وز خـــــاک او عـــــلـــــم نـــــور مـــــیـــــرودسوی فلک چو شعله خورشید در غبار
گوئی گذشتـه است بـه خـاکش شه شهیدبـــا والــد مــمــجـــد و جـــد بـــزرگــوار
امسال کز جـهان شده دلتـنگ و بـرده استهنگامه را بـه ملک وسیع آن گران وقار
دارد خـرد گمان که درایوان نشـسـتـه اسـتمـنبـر نشـین ز غـایت تـعـظـیم کـردگـار
در خــدمــت رســول بــر اطــراف مــنــبــرشارواح انـبـیاء همـه بـا چـشـم اشـگـبـار
بـــر فـــقـــره ســـخـــنــش کـــرده آفـــریــندر نـقـل های نوحـه او شـاه ذوالـفـقـار
خــیـرالـنـســا ز غـرفـه جــنـت نـهـاده گـوشبـر طـرز روضـه خـوانی اوزار و سـوگـوار
بر حسن ندبه اش حسن از چشم قطره ریزکـرده هـزار در ثـمـیـن بــر سـمـن نـثـار
شــاه شــهـیـد خــود بــه عـزای خــود آمـدهوز نقل وی گریسـتـه بـر خـویش زار زار
غـلـمـان دریـده جــامـه و حــورا گـشـاده مـواهل بـهشـت نوحـه گری کـرده اخـتـیار
بـا آن کـه در بـهشـت نـمـی بـاشـد آتـشـیرضوان ز غم نشسته بـر آتش هزار بـار
فـریاد مـحـتـشـم کـه جـهان کـم نـوا بـمـانـداز نوحـه حـسـین علی خـاصه این دیار
روزی کـه مـا رســیـم بــاو وز عــطــای حــقاز زنـدگــان خــلـد نـیـابــیـم در شــمـار
آن روز در قــضـــای عــزای شـــه شـــهــیــدچـندان کنیم نوحـه که افتـد زبـان ز کار
یـارب بـه حـق شـاه حـسـین آن شـه قـتـیلکـور اسـت جـبـرئیـل امـین زار بـر مـزار
کاین شور بـخش مجلس عاشور را به حشرسـاز از شـفـاعـت نـبــی و آل کـامـکـار
وز مـــا بـــه روح او بـــرســـان آن قـــدر درودکز وی رسـانده ای بـه شـهیدان نامدار

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج

چاپ ایمیل