|  |   |  |   |

کتاب های شاعران فارسی زبان معاصر و کهن

ایضا فی مدیح ولیخان سلطان ترکمان

بــاد در عــیـش مـدام از بــهـجــت عـیـد صــیـامپـادشـاه محـتـشـم سـلطـان گـردون احـتـشـام
داور مرفـوع تـخـت خـوش بـسـاط خـوش نشـاطســرور مـســعــود بــخــت نـیـک رای نـیـک نـام
آفـتــاب اوج اســتــیـلـا ولـی ســلـطـان کـه بــادبـر سـلـاطـین بـه سـند اقـبـال مسـتـولی مدام
در صـبـوح سـلطـنت می خـواند از عظمش قضـاقـیـصـر فـغـفـور بـزم اسـکـنـدر جـمـشـیـد جـام
هـسـت طـول روز اقـبــالـش فـزون از روز حـشـرزان کـه از دنـبـال صـبـح دولـت او نـیسـت شـام
چـار رکـن از صـیت اسـتـقـلال او پـر شـد که دوراز بـرایـش پـنـج نـوبـت مـی زنـد در هـفـت بــام
کـار او هـر روز مـی آرد قـضـا صـد سـالـه پـیـشبــس کـه دارد در مـهـم احــتــرامـش اهـتــمـام
در زمــان او کــه ضــدیــت شـــد از اضــداد رفــعصعوه بـا بـاز است یار و گرگ با میش است رام
رایــض امـــروز بـــر دســـتـــش ز روی اقـــتـــدارکـرده خـنـگ بـی لـجـام چـرخ را بــر سـر لـجـام
آن کـه لـطـف و قـهـر او در یـک طـبـیـعـت آفـریـدآب و آتــش را بــه قــدرت داد بــاهــم الــتــیــام
گـــر زمـــیــن نــاروان راطـــبـــع او گـــویــد بـــرودر شـتـاب افـتـاده دشـت لـامکـان سـازد مقـام
ور ســپــهـر تــیـز رو را امـر او گــویـد بــایـســتتــا دم صــور قــیـامــت گــام نـگــشــایـد ز گــام
از نفایس بـخـشـی او صـد هزار احـسـان خـاصهسـت روز بـذلـش انـدر ضـمـن هر انـعـام عـام
قـطـره ای از لـجـه جـودش تـوان کـردن حـسـابهـفـت دریـا را اگـر بــا هـم تــوان داد انـضــمـام
نیست بـاران بر زمین از آسمان باران که هستز انـفـعـال ابــر دسـتــش در عـرق ریـزی غـمـام
ای تــو را از قــوت طــالــع دریـن نــخــجــیـرگــاهشـاه بــازان رام قـیـد و شـهـسـواران صـیـد رام
از مــهــابــت در تــه چــاه عــدم گــردد مــقــیـمگــر در آئی بــا ســپــهـر انـدر مــقــام انـتــقــام
مــهــر از بــهـر اجــاق افــروزی در مــطــبــخــتروز تـا شـب می پـزد سـودا ولی سـودای خـام
هـســت بــر درگـاهـت ای دریـادل مـالـک رقـابحـاتـم طـی یک گـدا و خـسـرو چـین یک غـلـام
کـم بـضـاعـت تـر ز قـارون کـس نمـانـد در زمـینگـر یک احـسـان تـو یـابـد بـر خـلـایـق انـقـسـام
مـخـزن خـویـش از زر انـجــم کـنـد در دم تــهـیگر فـلک یکـدم کـند طـبـع درم بـخـش از تـو وام
بـس که از حصر افزون بس که رفت از حد بـرونمیل خـاص و لطـف عـامت بـا خـواص و بـا عوام
نـیک و بـد را بـا تـو اخـلـاصـیـسـت کـز آرام خـوددســت مــی دارنــد تـــا آرام گــردد بـــا تــو رام
آن زجاجی چامه هر شب بر تو می سازد حلالخــون خــود تــا بــادلـارایـان بــیـارامـی بــه کـام
مـن ز چــشــم آرام غـارت مـی کـنـم تــا از دعـاخــواب را بــر دیـده بــخــت تــو گــردانــم حــرام
وز پـی حـمـل دعـایـت بــا خـشـوع بــی شـمـارزیـن بــلــنـد ایـوان فــرود آرم مـلــایـک را تــمـام
ســرورا در شــکـرســتــان ثــنـایـت مـحــتــشـمکش خـرد می خـواند دایم طـوطـی شـکر کلام
حـال بـا صد تـلخ کامی گشتـه در حـبـس قفسمــبــتــلــای صــد الــم بــنــد مؤیــد هــر کــدام
گـر نمی بـود این چـنین می گشـت گرد درگهتبا دگر خوش لهجه های باغ معنی صبح و شام
الـغـرض نـواب ســلـطــان را ســلـام و تــهـنـیـتمـی تــوانـد از زبــان خــامـه گـفـتــن والـسـلـام
تـــا بـــود در روزگــار آئیــن عــیــد و تـــهــنــیــتخـاصـه بــر درگـاه تــعـظـیـم سـلـاطـیـن عـظـام
از زبـان لـوح و کـرسـی و سـپـهـر و مـهـر و مـاهتـهـنـیـت گـویـت لـب روح الـامـیـن بـاشـد مـدام

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج

چاپ ایمیل