|  |   |  |   |

کتاب های شاعران فارسی زبان معاصر و کهن

شماره ١٤٩

اگـر کـار بــوده اســت و رفــتــه قــلـمچــرا خــورد بــایـد بــه بــیـهـوده غــم؟
وگــر نــایـد از تــو نــه نـیـک و نــه بــدروا نـیـســت بــر تــو نـه مـدح و نـه ذم
عقوبـت محـال اسـت اگر بـت پـرستبـــه فــرمــان ایــزد پـــرســتــد صــنــم
سـتــم گـار زی تــو خـدای اسـت اگـربــه دسـت تــو او کـرد بــر مـن سـتــم
کـتــاب و پــیـمـبــر چـه بــایـسـت اگـرنـشـد حـکـم کـرده نه بـیش و نه کـم؟
وگـر جــمـلـه حـق اسـت قـول خـدایبــر ایـن راه پــس چــون گـزاری قــدم؟
نـگـه کـن کـه چـون مـذهـب نـاصـبـیپـر از بــاد و دم اسـت و پـر پـیـچ و خـم
مـرو از پـس ایـن رمـه ی بـی شـبــانز هــر هــایــهــائی چــو اشــتـــر مــرم
مخور خام کاتـش نه دور است سختبــه خــاکــســتــر انـدر بــخــیـره مــدم
سـخـن را بـه مـیـزان دانـش بــسـنـجکـه گـفـتـار بـی عـلـم بــاد اسـت و دم
سخن را بـه نم کن به دانش که خاکنــیــامـــد بـــهــم تـــا نـــدادیــش نـــم
نـهـاده ی خــدای اســت در تــو خــردچــو در نـار نـور و چــو در مـشـک شـم
خـرددوست جـان سخن گوی تـوستکـه از نـیـک شــاد اســت و از بــد دژم
تـو را جـانت نامـه اسـت و کـردار خـطبـه جـان بـرمـکـن جـز بـه نـیـکـی رقـم
بـه نـامـه درون جـمـلـه نـیکـی نـویسکـه در دسـت تــوسـت ای بــرادر قـلـم
بــه گـفـتــار خــوب و بــه کـردار نـیـکچـــراغــی شــو انــدر ســنــان عــلــم
شـبـان گشـت موسـی بـه کردار نیکچـنان چـون شـنودی بـر این خـفتـه رم
بـه فـعـل نـکـو جـمـلـه عـاجـز شـدنـدفــرومــایــه دیــوان ز پـــر مــایــه جـــم
فـسـونـگـر بــه گـفـتــار نـیـکـو هـمـیبــــرون آرد از دردمــــنـــدان ســــقــــم
الـم چـون رسـانی بـه مـن خـیره خـیرچـو از مـن نـخـواهـی کـه یـابــی الـم؟
اگـــــر آرزوت اســـــت کـــــازادگـــــانتـــو را پـــیــشــکــاران بـــونــد و خــدم
بــه جــز فـعـل نـیـکـو و گـفـتــار خـوبنـه بــگـزار دســت و نـه بــگـشــای دم
به داد و دهش جوی حشمت که مردبــدیـن دو تــوانـد شــدن مــحــتــشــم
از آغـــــاز بـــــودش بـــــه داد آوریــــدخــدای ایـن جــهــان را پــدیـد از عــدم
اگــر داد کــرده اســت پـــس تــا ابـــدخــدای اسـت و مـا بــنـدگـان، لـاجــرم
اگــــر داد و بــــیـــداد دارو شــــونــــدبــــود داد تـــریـــاک و بــــیـــداد ســـم
نـدانـی هـمـی جــسـتــن از داد نـفـعازیــرا حــریـصــی چــنــیـن بــر ســتــم
بـــه مـــردی و نــیــروی بـــازو مـــنــازکه نازش بـه علم اسـت و فضـل و کرم
شــنـودی کــه بــا زور و بــازوی پــیـلرهـــی بــــود کـــاووس را روســــتــــم
بـه دیـن جـوی حـرمـت کـه مـرد خـردبـه دین شـد سـوی مـردمـان مـحـتـرم
بـه دین کـرد فـخـر آنکـه تـا روز حـشـربــدو مـفـتــخــر شــد عـرب بــر عـجــم
خسیس است و بـی قدر بی دین اگرفـریدونش خـال اسـت و جـمشـید عـم
ز بـی دین مـکـن خـیـره دانـش طـمـعکه دین شهریار اسـت و دانش حـشـم
دهـن خــشــک مـانـد بــه گــاه نـظــراگــــر در دهــــانــــش نــــهـــی رود زم
درم پــیـشــت آیـد چــو دیـن یـافـتــیازیــرا کــه بـــنــده اســـت دیــن را درم
گـــر از دیــن و دانــش چـــرا بـــایــدتســوی مــعــدن دیـن و دانــش بــچــم
ســوی تـــرجـــمــان کــتـــاب خــدایامــام الــانــام اســت و فــخــر الــامــم
نــکـــرد از بـــزرگـــان عـــالــم جـــز اوکـسـی عـلـم و مـلـک سـلـیمـان بـهم
امــام تـــمــام جــهــان بـــو تـــمــیــمکـه بــیـرون شـد از دیـن بــدو تـار و تـم
بـــر آهــخــتــه از بــهــر دیــن خــدایبــه تــیـغ از ســر ســرکـشـان آشـتــم
مـر او را گـزیـد احــکــم الـحــاکــمـیـنبــه حــکــمـت مـیـان خــلـایـق حــکــم
نـه جـز بـر زبـانـش «نـعـم » را مـکـاننــه جـــز در عــطــاهــاش کــان نــعــم
نــه جـــز قـــول اومــر قـــضـــا را مــردنــه جـــز مــلــک او مــر حــرم را حــرم
کــــف راد او مـــر نـــعــــم را مـــقــــرســـر تـــیــغ او مـــســـتـــقـــر نــقـــم
مشهر شده است از جـهان حضرتـشچـو خـورشـید و عـالـم سـراسـر ظـلـم
ز دانـــش مـــرا گـــوش دل بـــود کـــرز گوشـم بـه عـلمش بـرون شـد صـمم
دل از عــلــم او شـــد چـــو دریــا مــراچـــو خــوردم ز دریــای او یــک فــخـــم
بـــه جــان و دلــم در ز فــرش کــنــونبـــهــشــت بـــریــن اســت و بـــاغ ارم
اگـر تــهـمـتــم کــرد نـادان چــه بــاکاز آن پس که کور است و گنگ و اصم؟
از آن پـاکـتـر نـیـسـت کـس در جـهـانکـه هـسـت او سـوی مـتــهـم مـتـهـم

گروه کتاب پایگاه خبری شاعر
منبع : درج

چاپ ایمیل